Ansel VS211 Manuale Utente Scaricare il pdf (Pagina 199)

198

weer de verwachting van den Christen geboren wordt: ‘Laat dan de natuur sterven!

- Zij leere mij slechts sterven! Zij verzekere mij dat even, gelijk uit hare asch weder

nieuwe schoonheden verrijzen zullen, het ons ook mede zo gaan zal, om nooit

weder te sterven’. Hirschfeld komt in n

. 24, zijn laatste vertoog, tot hetzelfde besluit,

ofschoon langs een eenigszins anderen weg. Hij begint namelijk met de epicuristische

aansporing: geniet van het schoone, zoolang het er is, en treurt niet, wanneer het

vergaan moet! Maar dan volgt ook de christelijke overpeinzing: met ons gebeurt

hetzelfde als met de natuur, evenals de winter zoo bergt ook de dood een kiem van

nieuw onsterfelijk leven in zich. Toch sluit Hirschfeld niet met deze gedachte af. Hij

keert in de laatste bladzijden weer tot de werkelijkheid terug en wijst op de vreugden,

die ook het koude jaargetijde ons verschaft: de wijnoogst in den herfst, in den winter

de herinneringen aan den schoonen tijd. Zoodat ook hier nogmaals blijkt, dat ondanks

eene algemeene overeenkomst in de gedachte, de alles overheerschende religieuze

stemming van Post zelve is.

Van zelf moest in het voorgaande reeds hier en daar een enkel punt van verschil

tusschen beide schrijvers ter sprake komen. Thans moge eene meer stelselmatige

opsomming dier punten volgen; daardoor zal duidelijk aan het licht komen, in

hoeverre Post zich van Hirschfeld verwijderd heeft. Het heeft den lezer stellig reeds

getroffen, dat de Duitsche schrijver in den winter slechts het kille en naargeestige

weet te zien, terwijl Post juist in den aanhef van haar werk eene opgetogen

schildering van ‘'s winters buiten’, ontwerpt. ‘Maar zou de Natuur daarom thans alle

schoon missen? De gure, de woeste winter, is wel treurig, maar toch een grootsch

toneel van Gods alvermogen’ (br. 3). Bij Post heeft de romantische

natuurbeschouwing reeds haar intocht gedaan, en zij schrijft gaarne over alles wat

grootsch is: de met sneeuw bedekte velden, een nachtelijk onweer, de zee enz.

Hirschfeld geeft weliswaar de beschrijving van een onweder (n

. 19), doch laat het

vooreerst

Tijdschrift voor Nederlandse Taal- en Letterkunde. Jaargang 34

1 2 ... 194 195 196 197 198 199 200 201 202 203 204 ... 320 321

Nessun commento

Ansel VS211 Manuale Utente Pagina 199